Wat volwassenen doen, dragen kinderen voor altijd mee.

Er is een filmpje.
Over kinderen in oorlog.
Niet omdat ze iets fout deden.
Maar omdat volwassenen hun wereld kapotmaakten.

Volwassenen die macht verwarden met gelijk.
Die woorden kapot maakten door ze te gebruiken als wapens.
Die respect eisten, maar zelf niets toonden.
Die wantrouwen zaaiden,
en dan verbaasd waren over de oogst.

Het kind kijkt niet weg.
Het kind kán niet weg.
Het leeft midden in de scherven van wat anderen kapotschreeuwden, kapot zwegen of kapot zwegen.

Je ziet het misschien niet meteen.
Maar de blik van een kind verraadt alles:
de angst die geen naam had,
het vertrouwen dat nooit terugkomt,
de nacht waarin geen dromen meer wonen.

En dan zeggen we: “Nooit meer.”
Maar we bedoelen: Niet hier, niet nu, niet ik.

En dus… weer.
Oorlog. Wanhoop. Kinderen die tekenen maken
die ze niet snappen,
maar wij wél zouden moeten begrijpen.

Bekijk het filmpje hier, https://www.youtube.com/watch?v=LrZzpp-YlIs&t=269s
Niet voor het kind.
Maar voor jezelf.