“Wat ik je ga vertellen… lijkt een sprookje.
Het speelt in een paleis, met een koningin, een spiegel… en Sneeuwwitje.

Maar vergis je niet.
Dit is geen kindervertelling.
Het is een moralistisch verhaal.
Een verhaal voor iedereen die vandaag in de politiek spreekt en strijdt.

Want wie goed luistert… hoort zichzelf erin terug.
Wat gelijk lijkt… is vaak niet meer dan een spiegel van je eigen blik.

Er was eens een koningin.
Zij bezat een toverspiegel.
Elke dag vroeg zij:
‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand… wie heeft er het meeste gelijk in het land?’

De spiegel antwoordde telkens anders.
De ene dag wees hij naar de koning… omdat zijn woorden rechtvaardig waren.
De andere dag wees hij naar de hofnar… omdat het volk met hem meelachte.
En soms wees hij zelfs naar de boze heks… omdat niemand het tegen haar durfde op te nemen.

De koningin werd er wanhopig van.
Hoe kon de spiegel steeds van antwoord veranderen?

Op een dag stond Sneeuwwitje voor de spiegel.
Ze keek niet alleen naar het glas…
maar ook naar de mensen erachter.

Ze zag hoe de boeren de koning gelijk gaven… omdat zij orde wilden.
Hoe de kinderen de nar gelijk gaven… omdat zij speelden en lachten.
En hoe de bange dienaren de heks gelijk gaven… omdat zij liever zwegen dan tegenspraken.

Toen zei Sneeuwwitje zacht:
‘De spiegel liegt niet.
Wat gelijk lijkt… verandert met de ogen die kijken.
Voor de een is er licht… voor de ander schaduw.
Maar het is dezelfde zon.’

En de spiegel sprak voor het eerst met eigen stem:
‘Niet de dingen veranderen, maar onze blik.
Wat ongelijk is, kan gelijk lijken…
en wat gelijk is, verandert door hoe we kijken.’

De koning zweeg.
De nar slikte zijn grap in.
En zelfs de heks trok zich terug in haar toren.

Want zij begrepen dat gelijk niet in woorden zat…
maar in het perspectief van wie luisterde.

En vanaf die dag vroeg de koningin niet meer:
‘Wie heeft het meeste gelijk?’
maar:
‘Vanuit wiens ogen kijken we vandaag?’

En zo zwegen de koning, de nar en de heks.
Alsof de spiegel niet alleen tot hen sprak…
maar tot ieder die meent dat zijn eigen stem de waarheid is.

Dit is geen verhaal uit lang vervlogen tijden.
Dit is een spiegel voor vandaag.
Wie in de politiek kijkt… ziet zichzelf.”