Ook ik heb wel eens zorgen. Niet vanwege mijn kinderen oid. Die gaan hun eigen weg en goed zo te zien in de verte. Maar vanwege het simpele feit dat ik ouder wordt. Het feit op zich - ouder worden - vind ik niet erg. Ergo, ik ervaar deze fase als de mooiste tijd van mijn leven. Ik mag alles doen en ik moet niets. Van niemand niets. Ik heb allang besloten, als mijn lichaam er geen zin meer in heeft, ik dat lijf ook zijn pensioen geef.
Mijn zorg is dat ik sommige zaken niet meer begrijp. Ik heb het er wel vaker over met mijn lieve vrouw. Hoe kan het zijn dat vroeger levensvragen helder waren en je alleen maar een pad moest uitstippelen. Rekening houdend met het feit dat het uitgestippelde pad wel eens niet bereikt kan worden. Pragmatisch. You can’t get it all. Geen probleem.
Maar het hebben van levensvragen is not done. Het gaat alleen nog maar over het moment van de dag. En hoe kan men er zelf beter van worden. Of is men beter dan de rest. Alles is gericht op die bevrediging. Een bevrediging die meestal maar kort duurt. Net zolang als die ene dag, dat ene moment.
Mijn zorgen zijn dus filosofisch van aard. Veel van mijn aardse beslommeringen hebben zichzelf opgelost. Mijn herinneringen zijn een bron van vreugde en inspiratie. Ik kom er vaak op terug in wat ik nu nog wel begrijp. En de acceptatie dat de jongeren geen geduld meer hebben om oude normen en waarden op zijn minst te bestuderen. Nee ouwe, dat hebben we gehad. Ik vind het goed. Ik weet gelukkig nog wel wat ik wel snap.
Om mijn uitleg een beetje moeilijker te maken componeerde ik deze muziek bij dit filmpje. Goodbye to Life. Met een mooi gedicht erbij hoe ik alles ervaar.
