Roodborstje tikt aan het raam.
tik tik tik
Laat mij erin.

Ik merk dat ik dreig te verdrinken in mijn eigen werk.
Zó veel bestanden: muziek, films, teksten, verhalen. In absolute aantallen: honderden tracks, films, duizenden fragmenten van herinnering. Geen chaos, maar ook nog geen orde. Alleen groei.

Ik heb nog niet echt een systeem. Maar ik werk eraan.
Daarom deel ik mijn wereld op. In subdomeinen.

ww2.fredvogels.com — nu even offline door serverproblemen, maar de 150.000 verhalen zijn niet weg.
video.fredvogels.com — een keuze van playlists. Compleet? Verre van. Maar al mijn films kijken gun ik niemand.
cv.fredvogels.com — toch een klein ego-moment. Niet uit ijdelheid, maar: dat heb ik gedaan, dat ben ik geweest, dat heb ik bereikt.
memoires.fredvogels.com — ook nog offline. Je eigen verhaal vertellen vraagt zorgvuldigheid. Niet voor mij, maar voor degenen die genoemd worden.
qrz.fredvogels.com — een idee. Voor als de Russen komen.
Last but not least: music.fredvogels.com. Zelfs ik moet wel eens vragen: welke compositie is dit? Dit is wel erg mooi.

En meer in voorbereiding.
Niet om te etaleren, maar om terug te kunnen vinden.

Want dat ene juiste bestand is zelden zomaar een bestand.
Het is meestal een stukje van mijzelf.
Een poging om vast te leggen wie ik ben geweest — of misschien wie ik onderweg geworden ben.

Ik begrijp heel goed dat niemand wakker ligt van de vraag: who the fuck is Fred Vogels.
Met mijn grijze kop en aardig wat jaren op deze aardkloot weet ik inmiddels dat mijn verhaal niet uniek is. En juist daarom deel ik het.

Omdat niemand hetzelfde tempo heeft.
In een hardloopwedstrijd eindigt nooit iedereen op hetzelfde moment.

Mijn werk pretendeert niets.
Maar het betekent alles voor mij.

Ik deel het omdat ik geleerd heb dat mensen, ondanks alles, ongelooflijk veel menselijkheid met elkaar delen.
En dat is een groot goed.
Menselijkheid — met alles wat daarbij hoort.
For the record: dat betekent ook dat ik alles weggooi wat niet (meer) relevant is.