Arromanches-les-Bains.

De zee is stil.
De haven blijft.
De mannen zijn gegaan — maar nooit echt weg.

Sommige kinderen krijgen te weinig aandacht van mij.
Birds’ Back to Normandy is zo’n kind.

Dit album begon zijn leven rond 2004, bij mijn eerste bezoeken aan Normandië. Aanvankelijk was er vooral verwondering—wat doe ik hier, wat ís dit?—maar gaandeweg werden de ontmoetingen met veteranen die hier waren geland steeds inniger en betekenisvoller. Tien jaar later had ik zóveel geleerd dat de ene muzikale ader na de andere opensprong om al die indrukken te verwerken in muziek.

Achteraf gezien is dit mijn eerste echte Normandië-album: een keuze uit een voortdurende stroom composities die samen het begin vertellen van de bevrijding van West-Europa. Wanneer ik kijk naar de tijd waarin we nu leven, lijkt alles opnieuw op zijn kop te worden gezet—alsof lessen niet zijn geleerd.

Ik heb geen wapens. Alleen muziek.
Dit album behoort voor mij tot de meest betrokken platen die écht ergens over gaan. Verhalen die ik persoonlijk heb meegekregen; verhalen die je letterlijk terugvindt in de resten van de grootste amfibische operatie ooit. Een opoffering die tot op de dag van vandaag niet is geëvenaard.

Mijn muziek blijft hangen in dat gevoel van moed en opoffering, van samenwerking en verraad. Een tijd die de grondvesten heeft gelegd van een vrij Europa—een vrijheid die tegenwoordig opnieuw ernstig onder druk staat, van buitenaf én van binnenuit.

Nogmaals: ik heb alleen maar nootjes om mee te gooien.
Muzieknootjes, wel te verstaan.

Luister op Spotify: Birds’ Back to Normandy

https://open.spotify.com/album/4eX5KHM0jGilvAO40JOeMd?si=rA0Zo8X4QRKcLR8HQ9AgpA

Foto: Arromanches-les-Bains.
De zee is stil.
De haven blijft.
De mannen zijn gegaan — maar nooit echt weg.