In welke spiegel keek Donald Pols eigenlijk?
In die van Sneeuwwitje, de spiegel van de waarheid? In die van Narcissus, de spiegel van de zelfverliefdheid? In die van Alice, de doorgang naar een wereld waar andere regels gelden? In die van Dorian Gray, waarin de ziel zichtbaar wordt? Of in de spiegel van Harry Potter, die niet de werkelijkheid toont, maar het verlangen?
Vast wel in een van die spiegels.
Maar misschien is dat niet eens het ergste. Het ergste is dat hij zichzelf er kennelijk niet in heeft herkend. Want geen van die spiegels heeft zijn opportunisme zo hard ontmaskerd als de werkelijkheid zelf.
Toch schrijf ik dit niet alleen over hem. Ik schrijf dit vooral over de reacties eromheen. Want ook daarin zie je spiegels. Mensen die oordelen, veroordelen, afstand nemen, zich moreel reinigen aan de fout van een ander. Alsof zij zelf nooit handig hebben geschoven met principes, belangen, carrière, gelijk, geld of aanzien. Zo’n incident wordt zwaar bestraft. Soms terecht. Maar wat mij stoort, is dat berouw, inzicht en werkelijk kijken in je eigen spiegel nauwelijks nog worden opgemerkt.
Er zijn lessen te leren. Niet alleen voor Donald Pols. Voor iedereen. Namelijk dat mensen opportunistisch kunnen zijn. En dat de hardste oordelen vaak komen van mensen die zelf niet hebben gekeken. Misschien past hier dan toch nog een sprookje bij:
Wie de schoen past, trekke ’m aan.