Er is niet één ingang tot mijn werk.
Wie hier binnenkomt, komt niet in een overzicht, maar in een passie — mijn passie. Het is in de loop van de tijd ontstaan, niet gepland als geheel, maar gegroeid vanuit nieuwsgierigheid, herinnering en de behoefte om vast te leggen wat anders verloren gaat.
Wat begon met muziek, breidde zich langzaam uit. Niet omdat het moest, maar omdat één vorm soms niet genoeg bleek. Een compositie vroeg om beeld. Een beeld om context. Een herinnering om woorden. En soms was het juist de stilte tussen die vormen die iets vertelde. Daarnaast laat het leven zelf zich ook gelden. Mijn verleden transformeer ik via woord, beeld en muziek. Een klus waar ik al decennia mee bezig ben. Mooie dingen, fijne dingen.
Het is ergens — vroeg in mijn leven — begonnen met vaak wat minder fijne dingen. Maar juist die dingen zijn mijn inspiratie geworden en de levenslessen die ik iedereen gun, of misschien juist niet.
Verzamelen, stapelen, ordenen en er betekenis en zin aan geven. Een therapeut heeft nooit iets aan me verdiend, want mijn werk was mijn therapie. Met als grote gemene deler: muziek en geschiedenis. Samen met de mensen die om mij heen staan. Te weinig vernoemd, maar gebeiteld in mijn hart.
Om dat alles een plek te geven, zijn er verschillende websites ontstaan. Geen losse projecten, maar werelden die elk hun eigen ingang hebben.
Vanaf https://www.fredvogels.com begint de speurtocht. De plek waar ik mijn mening geef. Of je laat meekijken hoe die mening tot stand is gekomen. Een mening — mijn mening — is een container aan ervaringen die ik op mijn eigen manier vorm geef. En daar begint het gedonder. Geen gemakkelijke oneliners, maar…
Op https://music.fredvogels.com beginnen de nootjes.
Daar staat de muziek zelf. Honderden werken, variërend van kleine, persoonlijke stukken tot grotere gehelen die zich over meerdere delen uitstrekken. Albums vormen er een soort hoofdstukken, maar daarbinnen zit beweging: variaties, studies, terugkerende thema’s. Veel van deze muziek is direct te beluisteren via Spotify. Het is geen etalage, maar een archief dat leeft — een plek waar je kunt dwalen, iets kunt herkennen, of juist iets nieuws kunt tegenkomen. In de komende tijd zal ik gaan taggen met al die werken. Om het je makkelijker te maken. Liefde bij elkaar, oorlog bij elkaar, enzovoort. Het is een klus die voor mij best zwaar is. Al die honderden werken die een tagje moeten krijgen.
Op https://video.fredvogels.com krijgt die muziek soms een tweede leven. Of het was andersom. Eerst was er de muziek en toen kwam het beeld.
Daar vind je films, fragmenten en montages waarin beeld en geluid samenkomen. Sommige werken zijn rechtstreeks verbonden met de muziek, andere staan meer op zichzelf. Het zijn geen illustraties, maar vertalingen — pogingen om iets wat in klank zit, ook zichtbaar te maken. Of andersom.
Daarnaast zijn er de herinneringen en de geschiedenis.
Op verschillende plekken komt de Tweede Wereldoorlog terug, vaak verbonden aan concrete namen, plaatsen en verhalen. Geen abstracte geschiedenis, maar iets wat zich in details laat zien: een graf, een datum, een gebeurtenis. Het zijn pogingen om vast te houden wat anders zou verdwijnen. Niet groots, maar precies. Een flinke website is https://ww2.fredvogels.com . Het heette vroeger backtonormandy.org, daarna even ww2history.eu, en toen ik erachter kwam dat ik alleen maar feiten wilde vertellen die ik in ruim 20 jaar heb verzameld, werd het gewoon een eigen verhaal: mijn ww2.fredvogels.com. Je gaat het niet lezen. 156.000 feitjes en rijtjes. 14.000 categorieën met onderwerpen. Geschreven in tijden dat ChatGPT nog geboren moest worden. Hoewel… er zijn inmiddels wel waardevolle vruchten van onze samenwerking. Oude geschriften, vertaalwerk en programmeren.
Dan is er natuurlijk Jan. Jan van Gilse. Ik heb met hem in de geest afgesproken dat we een biertje gaan drinken in het hiernamaals. Om zijn werk, waar duizenden zichzelf belangrijk noemende componisten hun voordeel van genieten, niet te vergeten: janvangilse.nl.
En natuurlijk ontbreekt Duparc niet. Begraven op https://www.pere-lachaise.nl . Ook hij bracht ons ertoe om zijn medegrafgenoten vast te leggen. Ik moet eerlijk zijn: het was zijn muziek. Maar het is dan net alsof je in een leuke kroeg komt met allemaal bekenden. Mijn vrouw en ik hebben het allemaal opgeschreven en stiekem gefotografeerd.
Toen corona uitbrak moesten we wat. We probeerden onze nieuwe woonplaats te verkennen. Op anderhalve meter afstand. Met vooral foto’s. Sociale verbindingen kwamen later. Op www.stadshageninbeeld.nl komt onze habitat bij elkaar. Alles op loopafstand.
Hetzelfde geldt voor Dronten in Beeld, https://www.dronteninbeeld.nl . Ook weer veel foto’s en verhalen van de plek waar we, opgeteld, 20 jaar met plezier hebben gewoond. Mijn belangrijke bijdrager was Lodewijk Bolt. Vlak voor hij stierf gaf hij zijn foto’s van zijn wandelingen door Dronten.
Muziek bepaalt mijn leven en sommige mensen hebben een enorme bijdrage geleverd. Net als Jan van Gilse registreerde ik zijn naam, opdat hij niet vergeten zou worden. https://janvangilse.nl.
.Michael Rabin, https://www.michaelrabin.com . Met mijn gehoor — tja, je zal het maar hebben — hoorde ik zijn vioolspel. Te vroeg gestorven, te laat gepiekt. Maar wat kan die man spelen.
Op https://memoires.fredvogels.com wordt het persoonlijker.
Daar komen muziek, herinnering en leven samen. Geen chronologisch verhaal, maar fragmenten — momenten die iets zeggen over hoe dingen zijn gegaan en hoe ze nog doorwerken. Soms licht, soms zwaar, maar altijd bedoeld om iets te bewaren. Het is een geschreven website, aangevuld met hoe de muziek zijn werk heeft gedaan. Het sjabloon is telkens: wat is er gebeurd, hoe voelde ik me toen, hoe kijk ik erop terug. Helaas ben ik nog niet oud of interessant genoeg om dit deel al open te zetten. Maar het komt. Het is een leuke website waarin ik perspectief geef op de wereld waarin ik heb geleefd.
Op bach.fredvogels.com is de toon anders.
Daar gaat het niet om mijn eigen werk, maar om een ontmoeting. Bach is geen project, maar een gesprek dat al jaren loopt. Het is een poging om zijn muziek te begrijpen, te benaderen en er tegelijkertijd iets persoonlijks tegenover te zetten. Niet als analyse alleen, maar als ervaring. Wat hoor je, wat gebeurt er, en wat doet dat met je?
Al deze werelden bestaan naast elkaar. Ze zijn niet bedoeld om volledig te zijn en ook niet om afgerond te worden. Ze groeien, verschuiven, krijgen nieuwe accenten. Wat vandaag muziek is, kan morgen een film worden. Wat een herinnering lijkt, kan later onderdeel blijken van iets groters.
Misschien is dat ook de reden dat er geen centrale plek is waar alles samenvalt. Niet omdat het niet kan, maar omdat het niet nodig is. Wie hier rondkijkt, kan zelf kiezen waar te beginnen. Bij de muziek. Bij de beelden. Bij de verhalen. En wie de tijd neemt, zal merken dat die paden elkaar vanzelf kruisen.
Ik heb bewust alles opgesplitst in subdomeinen. Om mijn eigen gedachten en werk begrijpelijk te houden. Maar het is maar één persoon. En dat ben ik. Altijd in voor een biertje en een relativerend gesprek.
Weet je niet waar je moet beginnen? Begin bij de muziek. Of klik gewoon ergens. Het maakt niet uit. Als je blijft hangen, zit je goed.
→ Ga naar het overzicht van alle websites: