Omaha Beach – scorestudies
Toen ik in 2014 mogelijk de muziek mocht schrijven voor de documentaire Omaha Beach Honor and Sacrifice, wilde ik één ding voorkomen: tijdsdruk. Mijn voorgevoel zei dat het schema wel eens naar voren gehaald kon worden. En inderdaad — de productie werd ineens maanden vervroegd omdat PBS eerder wilde uitzenden. De opdracht had ik nog niet binnen.
Mijn intuïtie bleek dus geen overbodige luxe.
Ik begon alvast met het schrijven van studies rond het thema dat ik voor de film wilde gebruiken. Geen uitgewerkte cues, maar schetsen — muzikale ideeën, fragmenten, richtingen. Voorpret, al wist ik toen nog niet eens of ik de opdracht zou krijgen.
Pitchen is een vak op zich. Mijn eerste pitch bij Talpa was meteen raak. Niet eens zozeer om mijn muziek, maar omdat daar nu eenmaal andere regels gelden. Mijn rechtvaardigheidsgevoel en mores werden anders ervaren dan ik ze bedoelde. Spijt? Nee. Het gaat toch om muziek?
Na drie jaar was dat hoofdstuk voorbij. Maar zoals altijd: the best is yet to come.
Toen ik hoorde dat de WWII Foundation werkte aan een documentaire over Omaha Beach, wist ik het meteen: dit wil ik doen. Dit verhaal moest ik muzikaal vertellen.
En dus zei ik — hardop, tegen wie het maar horen wilde — dat ik de juiste componist was voor deze film.
Als John Williams de muziek had geschreven voor Saving Private Ryan, dan mocht en kon ik toch minstens mijn eigen versie schrijven voor Omaha Beach. Wie zou dat beter kunnen: John Williams schrijft voor de film en ik schrijf voor het echte verhaal, duidelijk toch?
Maar ja… stilte. Geen reactie.
Dus deed ik wat een componist moet doen: ik schreef.
Een echt thema. Echte noten. Een voorstel dat al klonk alsof de film bestond.
Ik stuurde het op. Binnen twee uur kwam de bevestiging: ik had de opdracht. De planning? “Volgend jaar ergens.” Maar dat werd dus ineens… nu.
Gelukkig had ik mijn voorwerk al gedaan. Mijn “nootjes uit de hemel” had ik niet afgewacht — ik had ze zelf alvast geschreven. Een kleine voorraad schetsen, ideeën, motieven.
Onlangs vond ik er negen terug. Kleine stukjes muziek, maar wel herkenbaar als het begin van iets groters. Misschien nog wel het mooiste deel van het proces: horen hoe een idee langzaam een verhaal wordt.
Mijn ontroering bij al die verhalen van veteranen, het geploeg om 156.000 records te schrijven — ik hoor dat terug in die negen stukjes. De meeste maar twee à drie minuten. Maar als ik ze hoor, ben ik er weer. Ze zijn bijna allemaal overleden. Maar in de melodieën en harmonieën verschijnen ze weer op mijn netvlies. En ben ik weer dankbaar dat ik daarbij mocht zijn.