Kerst kwam niet binnen met grootse bedoelingen.

Hij stond er gewoon weer. Met eten dat te veel is, lichtjes die elk jaar hetzelfde doen en films waarvan je al weet hoe ze eindigen.

We hebben ons vaste ritueel. Zoete kerstfilms. Vooraf een weddenschap: wanneer valt de eerste kus? We doen alsof het om winnen gaat, maar eigenlijk gaat het om herkenning. Dat sommige dingen gerust voorspelbaar mogen zijn.

Op de achtergrond klonk muziek. Niet gekozen omdat het Kerst was, maar omdat het klopte.

Bird’s Family Stories. https://open.spotify.com/album/4sJd7FR5eBC6ROghUmmsjR?si=jwL_t-5VT0yJR_kNNL9psQ 

De namen kwamen voorbij zonder zich op te dringen.

Benjamin.
Een begin. Ons laatste kind staat vooraan in deze muzikale reeks. Toegezongen door vader en moeder.

Sir! Yes Sir!
De toon van gehoorzaamheid die je later pas herkent.
Mijn eerste kind, dat soms niet goed kon omgaan met vaderlijke aanwijzingen.

Broken Circles.
Omdat families nu eenmaal breken.

Een cirkel van verbondenheid die niet altijd rond is — hoe graag je dat ook zou willen.

Bij Lost Child hoefde niemand iets te zeggen. Sommige titels weten wanneer ze stil moeten zijn.

Unknown Brother liep langs als iemand die altijd net te laat wordt voorgesteld. Alweer vertrokken naar andere sferen voordat we hem werkelijk leerden kennen.

The Century of My Father voelde niet zwaar, maar langdurig. Alsof tijd zelf even meeluisterde. Familie die Kerst vierde in een tijd die we nu niet meer zouden kunnen verdragen.

En bij Fight Against Cancer was er geen behoefte aan grote woorden. Het leven vraagt daar niet om.

Even later week het verhaal uit.

Naar onze een-na-jongste zoon. Zijn zoektocht naar The Lord of the Rings, letterlijk in Nieuw-Zeeland. Bossen, mythen, vertrekken zonder drama.
Valinor. Het Oude Woud. Bombadil. Bag End.
Niet als vlucht, maar als ademruimte. Zelfs echte verhalen mogen soms leunen op verzonnen plekken.

Aan het eind bleef I Waited for You hangen. Geen ontknoping. Geen moraal. Alleen de vaststelling dat wachten ook een vorm van blijven kan zijn.

De films waren afgelopen. De boom stond er nog. Niets was opgelost. Dat hoefde ook niet.

Dit wordt geen Kerst vol beloftes. Dit is Kerst zoals hij soms werkelijk is: samen kijken, samen luisteren, niets gladstrijken. En dat is genoeg.

Mijn lieve vrouw laat mij mijn kerstpet zien.

Namens ons allemaal een fijne Kerst en een gelukkig Nieuw Jaar.

https://open.spotify.com/album/4sJd7FR5eBC6ROghUmmsjR?si=jwL_t-5VT0yJR_kNNL9psQ