Titel: "Opkomst-Ondergang-Opkomst-Onder…O….van Wilders"
Met muziek van Louis Andriessen, “De Staat”.
Instrumenten gestolen door Peter Schat.
Gearrangeerd door JS Bach. In kwatrijnen. Onbegrijpelijk voor de meeste mensen.
Tekst van Amalia (uit haar scriptie, mijn functie in de RvS, adviesorgaan voor de Regeering).

Decor:
Een oud Haags toneel met gouden gordijnen. Op het podium een poppenkast, met erop geschreven: “Democratie anno nu”. Vanuit de coulissen klinkt circusmuziek. Louis Andriessen dus.

Personages:

Geert Wilders – De grote illusionist
De Heilige Boontjes – Morele handhavers in roomwitte pakken
De Zwarte Pieten – Schuldigen van de week
De Beste Stuurlui – Publiek op de eerste rij, allemaal met een meningen-megafoon
De Commentator – Verteller van het absurde spektakel

ACT I – De Val

De Commentator (met gedragen stem):
Dames en heren, welkom bij de eindeloze première van Het Kabinet dat altijd valt.
Let u goed op, het decor verandert niet, de rollen zijn hetzelfde – alleen het script is nog dunner dan de motie van wantrouwen.

(Enter: Geert Wilders, in een zwart-wit clownspak met één gouden handschoen)

Wilders (zwaaiend met een valse glimlach):
"Ik ben de enige in mijn partij! Geen last van tegenspraak! Zelfs mijn spiegel applaudisseert!"

(pauzeert dramatisch)

"En nu trek ik mijn steun in. Waarom? Omdat ik besta. Bedankt voor het applaus."

(De Zwarte Pieten springen op en wijzen wild in het rond)
"Het was zijn schuld!"
"Nee, haar schuld!"
"De schuld van de woke windmolens!"

(De Heilige Boontjes stappen naar voren, vinger geheven)
"Wij willen zuiverheid!
...en een post in het volgende kabinet, graag."

ACT II – De Analyse

De Commentator (nu met koffiekop en ironie):
Wat ging er mis?
Welnu: men vergat dat Wilders geen politicus is, maar een fort met gordijnen dicht.
Gebouwd op wantrouwen, bewaakt door het enige partijlid dat nog toegang heeft tot de groepsapp: met alleen zichzelf.

(Een kind verschijnt op het toneel, wijst naar Wilders)
"Waarom woont die meneer in een bunker?"
(De ouders sissen):
"Ssst! Dat is de democratie! Daar mag je niks over zeggen!"

ACT III – De Lemmingsdans

(Merels vliegen boven het toneel. Op de achtergrond speelt Louis Andriessen.)

De Beste Stuurlui (in koor, terwijl ze selfies maken):
"Ja maar, het volk wil dit toch?"
"Wie zijn wij om het volk tegen te spreken?"
"Wij zijn het volk! Toch?"

(pauze)

"...Of zijn we gewoon bang om impopulair te zijn?"

Wilders (strijkt over zijn colbert):
"Ik heb niets gedaan. Jullie kwamen zelf naar de afgrond."

(De gordijnen sluiten langzaam. Applausband start automatisch.)

De muziek van Louis Andriessen zorgt ervoor dat de zaal snel leeg is. Het opruimen van de loze beloften kan beginnen.

Einde.

Op het doek verschijnt: "Binnenkort terug met exact dezelfde voorstelling. Nieuwe titel, zelfde afloop."