Jaren geleden registreerde ik het domein radio-oranje.nl.
Niet met een concreet plan, maar met een gevoel: dit mocht geen loze naam blijven. Onlangs heb ik er eindelijk een website aan gebouwd. Een plek waar een belangrijk deel van mijn werk rond de Tweede Wereldoorlog samenkomt.
Radio Oranje was geen zender in de klassieke zin. Het was een levenslijn. Vanuit Londen klonken woorden die hoop boden, richting gaven en soms troostten — voor een land dat officieel zweeg, maar innerlijk bleef spreken. Die stemmen waren fragiel, kraakten, verdwenen soms in ruis. Maar ze kwamen aan.
Op radio-oranje.nl probeer ik dát principe vast te houden.
Geen snelle samenvattingen, geen heroïsche clichés, geen uitleggerige context. Wat hier klinkt en te zien is, werkt zoals Radio Oranje ooit werkte: indirect, voorzichtig, maar blijvend.
De kern van deze site is mijn muziek en mijn films.
Meer dan zes Spotify-albums en tientallen film- en videoprojecten vormen samen een doorlopende stroom. Niet als soundtrack bij geschiedenis, maar als een eigen stem. Muziek die niet illustreert, maar aanwezig is. Beelden die niet verklaren, maar ruimte laten.
Titels als Night and Fog, Tail End Charly, Airgunners, The Might Eight en Music inspired by D-Day zijn geen losse projecten. Ze bewegen rond dezelfde vragen:
wat blijft er over als woorden tekortschieten?
hoe klinkt herinnering zonder commentaar?
hoe verbeeld je verlies zonder het te benoemen?
De films — van American Cemetery and Memorial en The Lost D-Day Film tot The Last Pilgrimage — volgen datzelfde principe. Muziek en beeld dragen het verhaal samen, maar dwingen niets af. Wat ontbreekt, mag blijven ontbreken.
In die zin is Radio Oranje hier geen historische verwijzing, maar een werkwijze.
Zoals toen een stem door de ruis heen zijn weg zocht, zo zoeken deze muziek en films hun eigen luisteraar. Zonder agenda. Zonder uitleg. Met vertrouwen.
Radio Oranje zendt hier geen verleden uit,
maar lessen voor de toekomst.