23 jaar geleden schreef ik een orkestwerk: Symfonisch Gebed. Ik schreef het in een periode waarin ik meer vragen had dan antwoorden. Zoals zoveel mensen op een bepaald moment in hun leven. Toen dacht ik dat ik op zoek was naar antwoorden. Nu, 23 jaar later, zie ik dat het antwoord misschien niet eens het belangrijkste was. Het zoeken zelf heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik schreef de noten. De jaren deden de rest.

Mijn verhaal over de muziek: Hoe lang doe je erover om de juiste toon te vinden voor het juiste antwoord? Die vraag begon pas goed, 23 jaar geleden. Een moment van veel keerpunten. Keerpunten die niet altijd een antwoord gaven, maar vaak juist meer vragen opriepen. Lijnen uit het verleden, lijnen die naar de toekomst wezen. In die tijd schreef ik dit werk: Symfonisch Gebed, Symphonic Prayer. Een orkestwerk waarin ik mijn vragen van toen kon stellen en waarin ik hoopte dat de antwoorden mijn vragen zouden oplossen. Allemaal woorden.

Ik ben niet goed in woorden, maar ik vind mijn weg in nootjes. Dit werk is een gebed. Een gebed van toen waar ik nog steeds in geloof. Omdat mijn gebed van toen is verhoord. Nee, ik heb niet de Postcode Loterij gewonnen. Maar ik heb wel antwoorden gekregen op al die vragen van toen. Wat is mijn geheim? Benoemen en keuzes maken. In het besef dat elke keuze ook een andere keuze had kunnen zijn. Goed? Fout? Dat doet er niet toe. Als je maar beseft dat er een keuze was. Altijd.

In dit werk had ik vele keuzes. Te veel om hier een makkelijk verhaal neer te leggen. Het is een symfonisch werk waarin ik mijn vragen neerleg. In melodieën, in akkoorden, in instrumentaties, zelfs in citaten. Zoals het verhaal van die ene bekkenklap waar ik telkens over in de rats zat of ik hem niet per ongeluk zou missen. Ik schreef, en de jaren deden de rest. Nu, 23 jaar later, zie ik dat het antwoord misschien niet eens het belangrijkste was. Het zoeken zelf heeft me gebracht waar ik nu ben. Ik zocht het in een gebed, een muzikaal gebed. Een gebed dat de Hogere Machten zou kunnen vertellen waar ik mee zat. Het gebed werd verhoord. Ik kreeg de noten in mijn hoofd.