Ik was op zijn zachts gezegd verbaasd. Zo’n bedrag. Geen grootse berichten, manifestaties, geen. Helemaal niks..
10 miljard. Een bedrag waarbij bijna niemand nog een voorstelling heeft. Het bedrag dat volgens schattingen verdwijnt door fraude en misbruik in de zorg. Door mensen en organisaties die declareren met valse facturen, schijnconstructies en zorg die nooit of nauwelijks is geleverd.
Het werd achteloos genoemd in een talkshow, tussen twee meningen en een onderbreking door. Aan tafel zaten mensen die zeiden dat ze wisten hoe het zat.
10 miljard. Ik probeerde het bedrag naast andere bedragen te leggen. Niet om meteen gelijk te krijgen, maar om het te kunnen voelen. De totale rijksuitgaven voor 2026 worden geraamd op 486,3 miljard euro. Defensie zit in 2026 op ruim 26,8 miljard euro. De netto zorguitgaven worden geraamd op ongeveer 114 miljard euro. En dan ligt daar ineens 10 miljard op tafel. Bijna veertig procent van de hele defensiebegroting. Bijna een tiende van de zorg. En wie brengt dat op? Niet de zorgcrimineel. Die heeft zijn bv alweer opgeheven, zijn facturen verstuurd, zijn geld weggesluisd en misschien al een nieuwe naam op de gevel gezet.
Het wordt opgebracht door de mensen die wél zorg nodig hebben. Door de patiënt die langer wacht. Door de oudere die minder hulp krijgt. Door de wijkverpleegkundige die sneller moet werken. Door de mantelzorger die het gat dichtloopt. Door de huisarts die nog een verwijzing moet uitleggen. Door de belastingbetaler die denkt dat hij zorg betaalt, maar ondertussen ook een falend controlesysteem financiert.
Dat is misschien de echte schande van die 10 miljard. Niet alleen dat het geld verdwijnt. Maar dat de rekening daarna wordt teruggelegd bij de mensen voor wie het bedoeld was. Maar aan zo’n talkshowtafel is het soms niet meer dan een getal.
10 miljard. Alsof iemand zegt: doe mij nog maar een rondje.