https://youtu.be/4BpZ0bThCDE?is=ubvVQCNxp9PCA3qh
Dit zijn de grote winnaars.

Mijn gedachten waren echter bij Jan van Gilse, mede-oprichter van BUMA. Ik moest tijdens het kijken zoeken naar zijn naam. Naar de man achter de organisatie. Naar waar hij voor stond. Waardoor mensen überhaupt zo’n feestje konden vieren. Eigenlijk vond ik hem niet.

Misschien begrijp ik de betekenis van het woord cultuur niet meer zo goed. Deze reportage lijkt vooral over zichzelf te gaan. Over zichtbaarheid, waardering en succes. Dat mag. Maar wat heeft het nog te maken met de cultuur waarvoor Jan van Gilse ooit stond?

Als cultuur gelijk staat aan gedrag, dan kan ik daar nog wel in meegaan. Maar dan vraag ik me wel af waarom Jan van Gilse onderdook. Waarom hij werd vervolgd. Waarom zijn gezin werd getroffen. Waarom hij kennelijk vond dat er grenzen waren aan wat je accepteert en waar je aan meewerkt.

Dat zijn geen vrijblijvende vragen wanneer zijn naam verbonden is aan een organisatie die zegt cultuur te vertegenwoordigen.

Misschien zou BumaCultuur zich af en toe mogen afvragen waar het werk en het leven van Jan van Gilse eigenlijk voor stonden.

Niet omdat het verleden heilig is, maar omdat een naam pas betekenis houdt als je ook het verhaal erachter blijft vertellen.