Angstcultuur bij Jaap van Zweden? Tijd voor democratisch dirigeren.

De klassieke muziekwereld schudt op haar grondvesten. Niet vanwege een nieuwe Mahler-cyclus of een rebelse fagottist, maar door iets veel fundamentelers: leiderschap. Of eigenlijk het overschot eraan.

Want wees eerlijk: wie heeft er in 2025 nog behoefte aan een man in donker kostuum die met een stokje bepaalt hoe jij je achtste noten speelt?

Gelukkig is daar Majoor Kees (zie het filmpje). LUISTEREN! Held van het egalitaire notenfront. Hij stelt voor: democratisering van het orkest. Geen autoritaire baton meer, maar een raad van klankvertegenwoordigers. Elke sectie een stem. Elke stem een stemming. Elke stemming een stemming over de stemming.

De dirigent? Voortaan slechts een facilitator met zachte handbewegingen en een flip-over.

🎺 “Vandaag stemmen we over de frasering van maat 47. Wie is voor een organische benadering vanuit de innerlijke vibratie?”
🎻 “Voorzitter, ik dien een motie in om de fluitist te schorsen wegens solistisch gedrag.”

En dan de componisten. Die hebben natuurlijk ook te veel macht. Al eeuwen. Daar komt nu een einde aan. Voortaan schrijft de componist alleen de eerste drie maten. De rest wordt ingevuld op basis van collectieve improvisatie, democratisch gerouleerde modulatie en emotionele consensus.

We noemen het hyperliberale posttonale partituurparticipatie. Of kortweg: HeePPP.

Een revolutie is begonnen. De eerste orkesten experimenteren al met applaus op basis van loting, concertprogramma’s samengesteld via burgerberaad, en solisten die pas opkomen als het publiek erover eens is.

En Jaap? Die schijnt tegenwoordig de lessenaar te gaan vermijden. De vlucht vooruit of een vlucht naar het buitenland. Naar weer een ander slachtoffer. In stilte. Met kalme, zoetgevoosde blik en een kus op je beide wangen.

https://youtu.be/2lHwv8okYMM?si=MWmHMRU_z1_sA9gX

Mensen, doe normaal!