https://open.spotify.com/album/7DcYxFkkOFdD6MwBBkqPDU?si=kbQYh6XfSxyQFfzqgOf67w

Als alles goed gaat komt binnenkort Birds’ Voices online. Album nummer veertig. Dat zette me aan het denken. Zit er eigenlijk een ontwikkeling tussen album 1 en album 40? Toen ik met het eerste album begon had ik geen flauw idee dat het er ooit veertig zouden worden. En — Deo volente — hopelijk is het einde nog niet in zicht. Dus ging ik vandaag even terug naar het begin. Naar Birds’ Ballads, mijn eerste Spotify-album uit 2022. Terwijl ik luister naar de muziek schrijf ik deze woorden op. Al bij de eerste track moest ik de iPad even opzij leggen en mijn ogen sluiten.

Rainy Normandy

Een verstilde ballad die feilloos de momenten oproept waarop ik daar was. In Normandië. De plek waar zoveel verhalen uit 1944 samenkomen. Ik probeerde me daar soms bewust even af te zonderen van alles wat ik had gezien en gehoord. De muziek brengt die stilte weer terug.

Sunset

Bijna in slaap gesukkeld begon daarna Sunset. Ook dat is een compositie met een stukje verleden. Mijn vrouw en ik zaten vlak bij ons huis aan een klein meertje toen het telefoontje kwam dat hij was overleden. Op datzelfde moment was de zon al zo ver gezakt dat het licht in het water leek te vertellen wat daar gebeurde: het einde van een dag, het einde van een leven.

Past Memories

Past Memories past daar naadloos bij. Terwijl we daar zaten kwamen de herinneringen terug. Herinneringen die in deze ballad een zachte plek kregen.

Alone With You

En zo zaten we daar samen: Alone With You. Ook deze titel en muziek lijken mijn verhaal van dit album bijna vanzelf te volgen.

On the Run

We liepen daarna terug naar huis, met de indrukken van dat moment aan de Stadskolk in Zwolle. Pijnlijk mooi. De titel On the Run kun je daar gemakkelijk bij visualiseren, hoewel hij eigenlijk een veel grotere lading heeft. Niet alleen dat moment aan het water, maar al die momenten in het leven waarop je ergens bent waar je eigenlijk niet wilt zijn — en het liefst zou vertrekken.

Left Behind

Left Behind verklankt wat achterblijft. De noten blijven doorzichtig en fragiel. De muziek kijkt eigenlijk twee kanten op: vanuit degene die achterblijft, maar ook vanuit degene die omkijkt naar wat hij zelf achterlaat.

My Last Song

Voor dit album voelde dat op dat moment ook echt zo. Alsof er even niets meer te vertellen was. Het einde leek in zicht. Mijn goede vriend luisterde naar deze ballad met een koptelefoon terwijl hij vredig stierf. Zijn vrouw vertelde mij dat na zijn uitvaart. Even dacht ik: misschien heb ik nu wel genoeg geschreven. Maar blijkbaar niet.

Tussen Birds’ Ballads en Birds’ Voices liggen inmiddels veertig albums. Blijkbaar waren er nog meer verhalen die verteld moesten worden.