https://open.spotify.com/album/3SVb0lJW73CgOZamuBA8wc?si=XvNxCQL8RvWLEiv_yKpIsQ

De zon scheen even niet. Oranje begint weer als gewoon. Niet om vrolijk van te worden. De server crasht op een ongelooflijke manier. Ik lees een bericht van iemand die schrijft: ik rouw om mezelf. Ze is actrice, dus dat mag blijkbaar. Mijn lieve vrouw is ziek. Een beetje dan. Ik zou kunnen zeggen dat ik om haar rouw. Of om mezelf.
Natuurlijk niet. Jaren geleden schreef ik muziek als eerbetoon aan de slachtoffers van de concentratiekampen. Op history.fredvogels.com is die zoektocht nog steeds te volgen. Ik denk terug aan de tijd waarin ik de serie Birds’ Darkest Hour componeerde. Voor ieder kamp dat ik kende, bezocht had of had leren kennen via archiefbeelden, schreef ik een eigen muziekstuk. Toen ik die werken onder de namen van de kampen op Spotify wilde publiceren, werd dat resoluut geweigerd. De muziek mocht blijven. De namen niet. Dus gaf ik de composities andere titels. Maar ik rouwde wel een beetje. Niet zoals die actrice die rouwde omdat het hoogste succes haar niet ten deel was gevallen. Ik rouwde omdat namen niet meer genoemd mochten worden. De noten zijn gebleven. En de namen ook, al staan ze ergens anders. Voor wie wil rouwen om een ander, en niet alleen om zichzelf: luister naar de nootjes.