Ik twijfel soms wat ik met dit album moet doen.

Mijn grote voorbeeld is Michael Rabin. Zijn spel blijft voor mij een maatstaf. Hij leeft niet meer, maar zijn muziek laat nog steeds horen hoe eerlijk een viool kan klinken. Naast zulke meesters voelen je eigen noten al snel klein. Maar elke melodie begint ooit klein — en soms moet je hem gewoon laten bestaan.

Dit album gaat daarom niet over de grootheid van anderen, maar over mijn eigen ontmoeting met de viool.

Een viool is eigenlijk gewoon hout. Een stukje boom dat iemand ooit heeft uitgesneden. Maar zodra je ervoor schrijft, merk je dat het helemaal niet gewoon is. Het kan zingen, fluisteren, troosten — en soms dingen zeggen waar woorden alleen maar omheen draaien. Tijdens het maken van dit album hield mij één vraag bezig: hoe zou de viool klinken als hij mijn gevoelens mocht spelen?

Het begon op een heel gewoon moment. Geen inspiratieflits, geen groot plan. Gewoon achter de computer, wat zoeken, wat proberen. Een paar noten bleven hangen. Niet spectaculair, maar wel eerlijk. Ik speelde ze nog eens, en nog eens. Daar zat iets in wat niet weg wilde. Dat werd het begin van het eerste stuk.

Vanaf daar volgden de andere melodieën bijna vanzelf. Niet omdat ik ze bedacht, maar omdat ze zich aandienden. Alsof elk stuk een volgende stap was in hetzelfde verhaal.

Achteraf zag ik pas dat die vijf stukken samen een kleine levenslijn vormen.

Tears to See You Go begint bij afscheid — dat stille moment waarop je voelt dat iets verandert.
In I Cannot Endure This komt het verzet: het gevoel dat je iets eigenlijk niet wilt accepteren.
Joy of My Heart laat horen wat blijft: herinneringen, liefde, warmte die niet verdwijnt.
Met There Is Hope komt er weer ruimte om vooruit te kijken, voorzichtig maar echt.
En Crying for You is de zachte echo daarna — geen groot verdriet meer, maar een gevoel dat gewoon bij je blijft horen.

Misschien is dát wat dit album anders maakt dan mijn voorbeelden: het is persoonlijk. Niet groter, niet beter, maar wel van mij. En muziek heeft de bijzondere eigenschap dat een persoonlijk verhaal soms juist herkenbaar wordt voor anderen.

Muziek is onbarmhartig eerlijk: het klikt of het klikt niet. Daar helpt geen reclame tegen. Maar om dat te weten, moet iemand het wel eerst horen.

Dit zijn vijf stukken voor viool. Geen muziek om alles even te vergeten — al mag dat natuurlijk ook — maar misschien juist muziek voor het moment waarop het leven zich weer laat voelen. Met alles erop en eraan.

Wie wil luisteren, mag dat doen.
Misschien raakt het iets. Misschien ook niet.
Maar als één melodie blijft hangen, heeft dat stukje hout toch weer even gesproken.

https://open.spotify.com/album/0spwNR61uWcgpXUp8byXGD?si=JTc0siFUSBSjQCg9K-ZBUw