🎧 Birds’ Road to Freedom – luisteren op Spotify

https://open.spotify.com/album/1k45VPQJv8iLx5ifnT2hGT?si=gI6Es-MvTfe0jQV0MYaUiA

Misschien begon dit album niet in een studio, maar op een strand.

Mijn eerste bezoeken aan Normandië waren geen muzikale reizen. Ik ging erheen om te kijken, te luisteren en te begrijpen. Pas toen ik daar tussen de veteranen liep, merkte ik dat geschiedenis niet alleen in boeken zit, maar in stemmen, stiltes en blikken.

Op Omaha Beach waaide de wind net zo onverschillig als altijd. In Colleville stonden de kruisen in strakke rijen, alsof ze er al eeuwen stonden. En ergens tussen die plekken besefte ik dat sommige verhalen niet eindigen wanneer de oorlog voorbij is. Ze verplaatsen zich — naar herinneringen, naar families, naar volgende generaties.

Toen ik weer thuis was, merkte ik dat ik deze verhalen niet alleen kon bewaren. Ik moest ze omzetten.

Zo begon, zonder plan, Birds’ Road to Freedom.

Sommige albums zet je daarom niet op tijdens een verjaardagspartijtje. Birds’ Road to Freedom is zo’n album.

Dit werk ontstond in de periode dat ik veelvuldig Normandië bezocht en mij intensief verdiepte in de Tweede Wereldoorlog. Ik trok op met veteranen die daar hun jaarlijkse reünies hadden, hoorde hun verhalen en luisterde naar de muziek uit hun tijd. We leerden zelfs een van de giganten kennen: zangeres Dame Vera Lynn. Haar cd’s gingen steevast mee in de auto op weg naar de landingsstranden.

Na ieder bezoek merkte ik dat die verhalen niet in mijn hoofd konden blijven zitten. De stilte op Omaha Beach, de wind tussen de kruisen in Colleville-sur-Mer, de gesprekken met mannen die daar ooit als jonge soldaten stonden — het bleef allemaal doorwerken. En bij mij krijgt zoiets uiteindelijk maar één uitweg: muziek.

In dit album vertel ik over hun verhalen — momenten van angst, verdriet, overwinning en het vreugdevolle weerzien. Ook mijn eigen reflecties kon ik het beste in muziek omzetten, om mijn emoties een plek te geven. De muziek is filmisch opgebouwd: elke track als een scène, elke scène als een herinnering zonder beelden.

Silence Before the Battle

Dit moment is indrukwekkend verbeeld in The Longest Day. Maar de veteranen vertelden mij hun échte verhaal. In mijn muziek werd dat het ongewisse: de stilte die ergens naartoe leidt — naar het moment waarop de Slag om Normandië begint.

The Landing

Ook prachtig weergegeven in Saving Private Ryan. Niet alleen wat er gebeurde tijdens de landing, maar vooral wat er in de hoofden van die mannen gebeurde: het verlangen naar huis, herinneringen die je vasthoudt om niet te hoeven beseffen wat er werkelijk gebeurt. Opspattend water. Wervelende chaos. Kanonnenvuur in de verte.

Market Garden

Dit herdenkingswerk schreef ik speciaal voor de airgunners — de mannen die op de gevaarlijkste plek zaten in de vliegtuigen.

Killingfields

Het troosteloze beeld van een slagveld waarin de zinloosheid van al die opofferingen zichtbaar wordt.

Moving Spirits

Opgedragen aan mijn vader, die tijdens zijn verblijf in Duitsland lichamen moest bergen. In de muziek probeer ik dat fysieke en emotionele gewicht hoorbaar te maken: het slepen, het besef, de menselijke last achter de geschiedenis.

Unknown Soldier

Deze track gebruikte ik ook voor mijn gelijknamige film, die zich afspeelt in de Eerste Wereldoorlog. Misschien omdat juist daar zoveel mensen verdwenen zonder naam. Zelfs een eeuw later worden nog steeds resten gevonden. De onbekende soldaat blijft een symbool van hoe geschiedenis soms mensen verliest.

Give Them Back Their Names

Ik kon deze muziek beter schrijven dan me blijven opwinden over het feit dat de gemeente Dronten de namen van de vliegeniers die daar zijn omgekomen nog altijd niet op dat lege monument heeft gezet.
Misschien is dat uiteindelijk ook wat mijn werk rond de oorlog is geworden: mensen hun naam teruggeven.

American Cemetery and Memorial

Zo’n 10.000 namen schreef ik op van jonge mensen die in de Tweede Wereldoorlog stierven en begraven liggen op het prachtige kerkhof in Colleville-sur-Mer. Ze kregen allemaal hun gegevens mee — tot en met de coördinaten van hun graf.
Ik kreeg ooit een mail uit de VS van iemand die dankzij satellietbeelden en mijn coördinaten eindelijk het graf kon bezoeken. Dat moment maakte duidelijk hoe concreet herinnering kan zijn.
De muziek beschrijft mijn bezoeken aan deze heilige plek.

Sommige verhalen schrijf je op.
Andere moet je spelen.

Geen soundtrack bij de oorlog, maar voor de vrede.
Birds’ Road to Freedom hoort bij die laatste categorie.