What’s Left

https://open.spotify.com/album/10HYkWIrQfEMuclhZZ6V59?si=p8piaWIyQqC_N9zkz3gFzw 

De schrik zat er nog goed in. Dat moet ik niet mooier maken dan het is. Corona had iets achtergelaten. Niet alleen in ziekenhuizen of cijfers, maar in hoe mensen naar elkaar keken. In de toon. Die werd harder. Korter. Ongeduldiger.

In 2023 bracht ik dit album uit. Sommige stukken waren al eerder geschreven, midden in die tijd. Het was vreemd: de wereld stond stil, maar mijn componeren niet. Integendeel. Het ging sneller dan ooit. Alsof er een kraan was opengezet. Geen afspraken. Geen vergaderingen. Geen verplichtingen die energie kosten zonder dat je het merkt. Alleen tijd.

En tijd is gevaarlijk spul als je componist bent.

Ik groef oud werk op. Schetsen die al jaren lagen te wachten. Dingen waarvan ik dacht: ooit nog eens. Dat “ooit” werd ineens “nu”. Tegelijkertijd ontstond er nieuw werk. Niet uit ambitie, maar uit noodzaak. Als je veel binnen zit, gaat er iets naar buiten willen.

Dit album is geen afgerond verhaal. Het is wat er overbleef toen de rook optrok.

Friends in my dreams
Ooit heette het Dromenvriendje. Een thema voor een schoolconcert in een gymzaal. Spannende verhalen, kinderen die zonder cynisme luisterden. Dat melodietje bleef ergens liggen. Jaren later stond het weer voor me. Alsof het zei: je bent mij nog niet kwijt. Ik ben nog steeds je vriendje. Ook in je dromen.

Ferry take forteen
Een herinnering aan de tijd dat ik samen met Ferry Lever werkte aan de muziek voor Afblijven. Deadlines die geen ruimte lieten voor twijfel. Gewoon dóór. Soms hoor ik in dat soort stukken de energie van het moment terug. Minder nadenken, meer beslissen. Het hele album met muziek van Afblijven staat inmiddels ook op de muziekstreamers.

Morningfog
Een ouder werk. Inmiddels gespeeld bij begrafenissen, als teken van onze vergankelijkheid. Dat voelt niet zwaar, maar logisch. Mist is geen drama. Mist is tijdelijk. Ik speel hier op een conchshell. Een grote schelp met een afgezaagd puntje. Je blaast erop als op een trompet, maar het klinkt minder gepolijst. Meer adem. Meer aarde.

Coronasong
Samen met mijn vrouw gemaakt. Met ook een filmpje dat op YouTube te zien is. Met haar prachtige tekst. Ik was in die tijd niet alleen beschouwend. Ik was ook verbaasd — nee, boos. Over gedrag dat ik niet begreep. Over mensen die zich niet wilden laten inenten, maar wel een IC-bed bezetten als het misging. Dat gaf spanning. En verlies van vertrouwen. Dit nummer is geen gelijk. Het is een moment.

Pianoconcert voor één vinger
Ik kan geen piano spelen zoals het hoort. Links en rechts tegelijk is al ingewikkeld. Artrose helpt ook niet mee. Dus draaide ik het om. Een pianoconcert voor één vinger. Je kunt blijven denken aan wat ontbreekt, of je kunt werken met wat er is.

Tia Chi Tao, Heng Hah
Uit mijn New Age-periode met Danny Becher. Na seriële muziek die vooral op papier indruk maakte, wilde ik weer klank die ademde. Op het podium dacht ik vaak maar één ding: laat het maar stromen.

Tried so hard
Opgenomen met mijn kinderen. Zonder agenda. Zonder bewijsdrang. Dat is misschien wel het meest waardevolle wat er overbleef.

Everything will be fine
De filmcomponist in mij wil het verhaal niet laten eindigen in ontwrichting. “Everything will be fine” is geen garantie. Het is een keuze.

Met afstand bekeken
Nu, met wat jaren ertussen, zie ik dat Corona niet alleen een virus was, maar ook een vergrootglas. Het maakte dingen zichtbaarder. Polarisatie, ja. Maar ook creativiteit. Stilte. Je naasten.

Wat bleef er over? Muziek. En misschien nog iets anders.

Sinds dit album merk ik dat mijn werk minder haast heeft. Minder behoefte om te reageren op de wereld. Meer behoefte om te luisteren. Alsof die periode me geleerd heeft dat je niet alles hoeft te bevechten met een mening. Soms is het genoeg om het vast te leggen. Voor jezelf, voor de geschiedenis, voor het moment dat je even wil terugkijken.

What’s Left was dus geen eindpunt. Het was een schoonmaakmoment. Wat daarna kwam, is minder defensief. Minder tegen. Meer vanuit. En dat voelt meer als wie ik ben geworden.

Misschien had deze tijd toch een bedoeling. De tijd zal het leren.