In de tijd dat ik Symfonisch Gebed schreef, ontstond ook dit werk: Floris.

Ik schreef het hoofdthema in één dag. Misschien juist omdat ik toen behoorlijk aangeslagen was door de zaken die ik in mijn Gebed muzikaal probeerde te verwerken. Soms zoekt muziek zelf een uitweg.

Het thema was bedoeld als pitch voor een nieuwe verfilming van Floris, met de hoop uiteindelijk ook de complete filmmuziek te mogen schrijven. De oorspronkelijke zwart-witserie had ik natuurlijk gezien. Zoals zoveel Nederlanders uit mijn generatie groeide ik op met Floris en Sindala, met in de hoofdrol de jonge Rutger Hauer.

Mijn muziek werd uiteindelijk niet gehoord of gezien door de makers. Dat gebeurt. Toch ben ik eigenwijs genoeg om te denken dat dit thema best onder die nieuwe film had gepast. Met andere pitches lukte dat gelukkig wel, maar succes of geen succes zegt natuurlijk niet altijd iets over de muziek zelf. Er spelen ook andere krachten mee.

Ik zat toen nog niet bij Talpa, waar je werk bij voorbaat heilig wordt verklaard. Dus heb ik het zelf maar eens onder de beelden gezet. De film die ik nooit mocht maken — als ik even helemaal los mag gaan in mijn eigen dramatische script.

Als ik nu terugluister, hoor ik een thema dat bewust volgens de oude filmische traditie is geschreven. Een herkenbare melodie, verrassende harmonieën, een duidelijke muzikale lijn en — zoals men tegenwoordig zegt — een goede “hook”. Een thema dat blijft hangen. Een thema ook waarmee je als componist alle kanten op kunt. Avontuur, spanning, romantiek, dreiging, overwinning of verlies; het zit er allemaal al in besloten.

Voor mij is dat misschien wel de essentie van filmmuziek. Niet alleen een mooi thema schrijven, maar een thema maken dat zich laat vormen naar de scène waarin het terechtkomt. Een muzikaal personage dat zich gedurende een film kan ontwikkelen en telkens een andere gedaante kan aannemen.

In dit voorbeeld laat ik horen hoe zo’n thema zich binnen een filmverhaal kan gedragen.

Een aardige anekdote hoort er ook bij. Met het kleine hoorn- en trompetthema uit Floris werd ik vroeger thuis regelmatig geplaagd. Vooral wanneer ik weer eens vroeg of iemand een melodie van mij kon nazingen of fluiten. Dan kwam steevast het thema van Floris voorbij.

Niet een van mijn serieuze concertwerken. Niet iets ingewikkelds of diepzinnigs. Nee, altijd weer datzelfde thema.

Nou ja.

Misschien is dat uiteindelijk het grootste compliment dat een componist kan krijgen.

Dat mensen de muziek onthouden.