Ik word ouder. Ontegenzeggelijk. Kijk maar naar de foto: Fred in zijn jonge jaren. Ook toen schreef ik muziek.

Er was toen veel collegialiteit. Mijn vriend Jan van Gilse stak zijn nek uit. Iets wat men tegenwoordig minder snel doet. Begrijpelijk misschien. Waarom zou je? De buit is binnen, de rechten zijn geregeld. Er is alleen nog één klein probleempje. Oei. Het heet AI.

Maar gelukkig ben ik oud. Ik mag schrijven wat ik wil. Niet wat er uit mijn computer komt, maar wat er uit mijn hoofd komt. Een hoofd dat geen grenzen kent. Zeker niet als het om muziek gaat.

Ik kan weer jong zijn. Althans: jong in de jaren van toen. Gelukkig niet gevangen in de tijd van nu, een tijd van trends, hits en ratings. Maar gewoon jong en oud tegelijkertijd. Een beetje verdrietig misschien, omdat sommige vrienden, zoals Jan, zijn vergeten.

Maar ik schrijf, dus ik besta.

En ik schreef Achter de horizon.

Behind the Horizon is geschreven in de tijd van toen. In een tijd waarin Strauss nog gewoon een levende mogelijkheid is, Mahler nog nagalmt, Wagner nog niet is uitgepraat en Jan van Gilse, net als ik, van een biertje houdt.

We zitten samen aan tafel, ergens achter de horizon, met een Hertog Jan erbij, terwijl buiten de wereld alweer denkt dat zij iets nieuws heeft uitgevonden.

Mijn muziek kijkt niet vooruit om modern te willen zijn. Zij kijkt ook niet achterom uit nostalgie. Zij staat in een tijd waarin componeren nog betekende dat je luisterde naar wat groter was dan jijzelf. Naar orkesten. Naar adem. Naar spanning. Naar het onvermijdelijke moment waarop een melodie niet meer terug kan.

Behind the Horizon is het resultaat van die inspiratie. Gezellig bier drinken met Jan. Een nachtje slapen. En dan gewoon de nootjes opschrijven. 

https://open.spotify.com/track/6qaOES6e5SuU0VyIEeBNRL?si=amJOSrOURD2Zwap7a-pXyQ