Het leven van een oude man gaat niet over rozen. Of misschien toch wel.

Ik weet niet waarom ik die zin opschrijf. Het is geen mooie zin. Geen slimme zin. Hij blijft gewoon hangen. Misschien omdat ik anders niks opschrijf. En ik moet iets opschrijven. Niemand dwingt mij, maar via het schrijven – dat geldt ook voor muziek schrijven – kom je altijd bij een volgende stap.

Ik heb nooit leren schrijven. Ik heb wel veel teksten geschreven. Vooral beleidsplannen. Stukken die netjes moesten zijn. Waarin alles klopte. Niet omdat het zo was, maar omdat het zo moest klinken.

Die teksten waren niet voor mij. Ze waren voor mensen die beslissingen namen. Over geld. Over de toekomst. Of zo noemden we dat tenminste. Het hoorde bij het werk. Iedereen wist dat het spel zo ging en wat er op het spel stond.

Nu ik ouder word, werkt dat niet meer. Niet omdat ik het niet kan. Maar omdat ik het niet meer wil. De zin van het spel ontgaat mij nu. Misschien zijn de spelregels veranderd.

Ik merk dat ik afdwaal. Dat mijn gedachten ergens anders heen gaan. Naar vroeger. Naar politiek. Naar mannen die begonnen met grote woorden. Naar beelden die blijven hangen zonder dat ik weet waarom.

Wat dat met oude mannen te maken heeft? Misschien dit: dat je hoofd voller wordt. Niet met plannen, maar met losse dingen. Herinneringen. Twijfels. Zinnen die niet af willen. En vooral beelden van het hier en nu. Een samenleving die niet meer in zwart-wit op je netvlies verschijnt, maar in 3D. In surround. In muziek waarvan de oude meesters niet meer weten in welke toonsoort ze staat.

Mijn eerste zin blijkt onzin. Maar ik laat ’m staan. Want er zijn oude mannen die het goed hebben. En er zijn er die het moeilijk hebben. De meesten zitten ergens daartussenin. Zoals iedereen eigenlijk. Wat dwingt ons om te voelen, of te laten voelen, wat we zijn? Een oude man misschien.

Rozen zijn mooi. Maar ze prikken ook. Dat weet je pas als je ze vasthoudt. Ik zie oude mannen, zoals ik. Hun verhaal ken ik niet. Zij kennen het mijne niet. We praten ook niet meer met elkaar, ons netwerk is versleten. Erg! Gelukkig niet.

Waar het ouder worden naartoe gaat weet ik niet. Ging het over rozen? Nee, zeker niet. Maar als ik rozen koop voor mijn vrouw en voor mezelf, dan zijn ze rood en geel. En als ik in een gulle bui ben, voor ons beiden, dan zijn ze ook roze en wit.

But that’s another story.